Kora wierzby - źródło zdrowia

STOSOWANA PRZEZ 1000-LECIA

Przez tysiące lat, wyciągi wierzbowe stosowane były w tradycyjnej medycynie jako remedium na wszelkiego rodzaju : bóle, stany zapalne, gorączki. Zalecał je już Hipokrates znany ze swojego : “Primum non nocere”.

Salicyna - długa historia

opowiedziana krótko

Wyciągi wierzbowe są źródłem substancji (glikozydu fenolowego) o nazwie salicyna. Salicyna jest łatwo przyswajalnym cukrem złożonym, metabolizowanym do postaci kwasu wierzbowego, lepiej znanego jako kwas salicylowy. Kwas salicylowy jest substancją, która blokuje wydzielanie enzymu COX2 oraz prostaglandyn, odpowiedzialnych za wywoływanie stanów zapalnych w organizmie. Przez wieki była stosowana w tradycyjnej medycynie.

Wszystko się zmieniło w 1935 r. kiedy zsyntetyzowano kwas salicylowy. Od tej daty, powszechny na rynku stał się produkt chemiczny o nazwie: kwas acetylosalicylowy. Okazuje się jednak, że badania dowodzą: 10-krotnie skuteczniejszego działania przeciwzapalnego i przeciwbólowego salicyny w stosunku do syntetycznego zamiennika czyli kwasu acetylo-salicylowego. Wyższa skuteczność wydaje się być związana z synergicznym działaniem salicyny, salikortyny oraz innych polifenoli zawartych w wyciągu wierzbowym. Jednocześnie wyciągi wierzbowe są bezpieczne w stosowaniu dla przewodu pokarmowego, gdyż nie zawierają substancji z grupy acetylowej takich jak bezwodnik octowy, który służy do syntezy kwasu acetylosalicylowego.

BIBLIOGRAFIA ZWIĄZANA Z FARMAKOLOGICZNYM STOSOWANIEM WYCIĄGÓW WIERZBOWYCH :

1.Bonnycastle D.D.: Evaluation of Drug Activities Pharmacometrics t. II. Academic Press, London and New York, 1964. 2. Brook P.M., Day R.O.: N. Engl. J. Med.1991, 324, 1716. 3. Buckingham R.B.: Bull. Rheum. Dis. 1977/78a, 28, 960. 4. Buckingham R.B.: Bull. Rheum. Dis. 1977/78b, 28, 966. 5. Carson J.L. et al.: Arch. Intern. med. 1987, 147, 1054. 6. Dauksas V. et al.: Arzneim.-Forsch. Drug Res.,1993, 43/I, 44. 7. Dauksas V. et al.: Arzneim.-Forsch. drug res.,1995 45/II, 11. 8. Dixon A.St., Graber J.: I. Einteilung Eular-Bull.,1978, 7, Nr 4. 9. Feng L. et al.: J. Clin. Invest.,1995, 95, 1669. 10. Görög P., Kovacs I.B.: J. Pharm. Pharmac. 1970, 22, 86. 11. Insel P.A.: Analgesic-Anttipyretics and Antiinflammatory Agents; Drugs employed in the Treatment of Rheumatoid Arthritis and Gout. In: The Pharmacological Basis of Therapeutics. Hrsg. A. Goodman, Gilman T.W., Rath A.S., Nies P., Taylor. 8th edition, 1990, Pergamon Press. 12. Isaacs J.D. et al.: Lancet 1992, 340, 748. 13. Janssen P.A. et al.: Psychopharmacologia Berlin, 1960, 1, 389. 14. Julkunen-Titto R., Meier B.: The enzymatic decomposition of salicin and its derivatives obteined from salicaceae species. J. Nat. prod. 55, 1204-1212 (1992). 15. Kohlmünzer S.: Substancje naturalne i surowce farmakognostyczne. [W:] Farmakognozja. (Red.) Kamińska M., Wiśniewska E., 1985, PZWL. 16. Kommission E.: Monographie Salicis cortex (Weidenrinde) Bundesanzeiger, 1984 Nr 228. 17. Korolkiewicz Z.: Post. Nauk Med., 1995, 8, 40. 18. Meier B., Schweiz. Apotheker Zeitung Nr 25 1988, 126 Jg., 725. 19. Meier B., Liebi M.: Zeitschr. F. Phytotherapie, 1990, 11, 50. 20. Patrignani P. et al.: J. Pharmacol. Exp. Ther, 1992, 271, 1705. 21. Pentz R. et al.: Zeitschr. F. Phytotherapie, 1989, 10, 92. 22. Reffer C. et al.: Arthritis Rheum, 1991, 34, 524. 23. Schneider E.: Zeitschr. F. Phytotherapie 1987, 8, 35. 24. Schumacher W. et al.: Thrombosis and Hoemostasis, 1993, 69, 509. 25. Soll A. et al.: Ann. Intern. Med., 1991, 114, 307. 26. Svensson T.H., Theime G.: Psychophatmacologia, 1969, 14, 157. 27. Valencia E. et al.: Planta Med., 1994, 60, 395. 28. Winter C.A, et al.: Proc. Soc. Exp. Biol. Med., 1962, 3, 544. 29. Windholtz M., Budavari S.: Monographs. [W:] The Merck Index (Ed.) Windholtz M., Merck and Co., Inc. 1983, 40.